Blog

Vreemde reclame

Advent had een mysterieus tintje. Net als de rozenkrans, het wijwaterbakje en de rijzige St-Bonifatiuskerk maakte het deel uit van het verleden van mijn moeder.

Hoewel ik zelf volstrekt seculier opgroeide, kreeg ik met Sinterklaas een adventskalender cadeau. Daarin zaten geheimzinnige luikjes waarvan je er elke dag een mocht openen. Meestal zat er een chocolaatje in. Als alle vakjes leeg waren, was het plots Kerst. En nog zoiets. Tegen advent ging mijn moeder de zolder op om de kerststal te halen.

Rockster

Die kerststal was een familiestuk. Als hij net van zolder kwam rook hij muf en houtachtig, zoals een echte stal. Omdat de diertjes niet allemaal meer compleet waren fabriceerde mijn moeder zelf schaapjes van wol en karton. De ultieme blikvanger bleef echter de kribbe met het kindje Jezus. Zelfs het half wilde konijn Odysseus stond er zonder morren zijn hooi voor af.

Na Driekoningen verdween de kerststal weer naar zolder, maar Jezus liet zich minder makkelijk opbergen. Hij keek toe vanaf tegeltjes en crucifixen, en dook zelfs op als rockster in de film Jesus Christ Superstar. Mijn schoolmeester verafschuwde dat. Volgens hem was het christendom een fabeltje; opium voor mensen die niet de moed hadden om zelf te denken. Maar waarom maakte hij zich zo boos over dat “fabeltje”? Dat hij zich hevig verzette tegen een God waarin hij niet geloofde, maakte die God alleen maar mysterieuzer. Jezus hield zich wijselijk op de achtergrond, maar eenmaal in de Parijse Sacré-Cœur spreidde Hij ruimhartig zijn armen uit.

Mysterieuze slogan

Ik was 15 toen Hij zich opnieuw meldde. Ditmaal niet in beelden maar in woorden. In mijn vertrouwde bushalte hing een reclameposter die ik nooit eerder had gezien. “Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe”, stond er.

Vreemde reclame. Ik las de tekst nog eens. En nog eens. Waarna de woorden met me mee reisden. Niet alleen in de bus, maar ook op de fiets of in de klas. Ze ontvouwden zich in mijn hoofd, telkens opnieuw. “Want alzo lief heeft God de wereld gehad…” Ik besloot het bushokje nog eens op te zoeken om te ontdekken wie die mysterieuze slogan daar had opgehangen.

Het bleek Johannes 3, 16 te zijn. Wie meer wilde weten, kon een gratis Bijbeltje aanvragen bij de Stichting Bushalte Evangelisatie. Anderhalve dag later plofte er een witte envelop op de mat. Daarin zat een blauw boekje met gouden letters: het nieuwe testament. In de schoolpauze trok ik mij terug op een bankje in het park en begon te lezen. De Jezus die altijd van steen was geweest, veranderde in vlees en bloed. Die middag onder de eikenboom kwam Hij naar mij toe.

Winterpret

Bushalte Evangelisatie is inmiddels omgedoopt tot Stevan.nl. De Nederlandse stichting is niet de enige die adverteert. Wie zijn ogen de kost geeft, kan veel ontdekken. Crucifixen in universiteitshallen, kerststallen op de kerstmarkt, maar ook straatnamen als het Kristus Koningplein of Via Dolorosa. Niet iedereen wordt daar blij van. Steeds vaker gaan stemmen op om religieuze uitingen te weren uit de samenleving. De Brusselse kerstmarkt heet al jaren “‘Plaisir d’hiver” of “Winterpret”. Ook Antwerpen, Gent en Brugge doopten hun kerstmarkten om tot wintermarkten. De gemeentelijke kerststal verdween uit Holsbeek, en Sint-Nicolaas loopt steeds vaker rond met een neutrale mijter.

Voor wie niets met religie heeft, lijkt het verbannen van religieuze “reclame” alleszins redelijk. Waarom zou het volk nog herinnerd moeten worden aan Iemand die 2.000 jaar geleden heeft bestaan? Als Zijn leer ook vandaag nog overal opduikt, druist dat in tegen het principe van scheiding van kerk en staat. En toch, een christelijk fundament van twee millennia vlak je niet zomaar even uit. Waar Kerst niet langer mag worden genoemd, ontstaat een leemte die door commerciële iconen wordt opgevuld.

Uithangborden van liefde

Gelukkig laat God zich niet zo gemakkelijk opbergen. Wie de moed heeft om verder te kijken, voorbij de stromende en kolkende 24-uurseconomie, zal Zijn sporen ontdekken. Wegwijzers die Hij ook vandaag nog altijd ruimhartig op ons pad plaatst. Voor de een zijn het stenen des aanstoots, voor de ander soms nét het juiste duwtje in de rug. Opgedrongen reclame? Nee hoor, simpelweg uithangborden van liefde. Want zelfs al proberen wij nog zo hard God achter ons te laten, ons achterlaten zal Hij niet.

Kelly Keasberry is journalist bij het christelijk weekblad Tertio, getrouwd met Joost en moeder van vier zonen