Blog

De poortwachter

“Gij zit in geen goed vel de laatste tijd hé manneke,” zei mijn moeder tegen mij op de haar typerende rechttoe rechtaan manier, en ze had, zoals zo vaak, gelijk.

“Het voelde alsof elke fijnbesnaarde impuls van humor, diplomatie en mededogen zomaar uit mijn systeem verdwenen was. Ik ergerde mij aan honderd-en-één dingen, mijn mentale veerkracht was quasi nihil. Het leek alsof een norse poortwachter in mijn ziel resoluut de toegang weigerde aan elke vorm van spirituele genoegdoening of geestelijk inzicht”

Enzo Longo

Aan de schoolpoort, in die lamentabele gemoedstoestand, hoorde ik een jongeman van rond de dertig – op gedempte toon vanwege zijn mondmasker – tegen een Italiaanse grootvader zeggen: “Die hele coronacrisis is gewoon angstzaaierij, het is allemaal één groot complot. Bill Gates en zijn rijke vriendjes zijn uit op totale werelddominantie”.

Grote miserie

“Van die dingen ben ik niet echt op de hoogte”, antwoordde de oude man met schorre stem, “maar toch moeten we héél, héél voorzichtig zijn. Mijn neef, die in het noorden van Italië woont, is net als veel van zijn dorpsgenoten overleden aan het virus. Ze hebben daar echt grote miserie gekend. Kinderen en kleinkinderen mochten zelfs niet naar de begrafenis van hun ouders of grootouders.” Toen zag ik de jongeman – niet conform de strikte coronamaatregelen aan de schoolpoort – zijn hand rond de schouder van de grootvader leggen en hoorde ik hem zeggen: “Dat wist ik niet. Het spijt me Francesco, mijn innige deelneming aan u en aan de hele familie”.

Warme gloed

Dat moment raakte mij tot diep in mijn wezen. Het was alsof die jonge man, daar en op dat moment, de poortwachter in mijn ziel was. Met dien verstande dat hij dit keer de poort wagenwijd openzette. Ik voelde als het ware zijn hand ook om mijn schouder en slaakte een zucht van opluchting; ik kreeg weer zuurstof. Op die herfstachtige maandagochtend voelde ik een warme gloed in mijn hart, en werd ik er mij op een zeer intense, mooie manier, opnieuw bewust van dat in het hart van de mens eeuwige waarheden schuilen. Waarheden waarvan God lang geleden bij monde van de profeet Jeremia al zei:

“Ik zal mijn wet (onderwijs) in hun binnenste leggen en die in hun harten schrijven” (Jeremia 31, 33).

Delen in de geestelijke gave

Voor mij biedt de joods-christelijke traditie met haar meer dan 2.800 jaar denken over de kracht van God en Zijn relatie met de mens een schat aan informatie die niet alleen met de rede kan worden begrepen, maar die ook op een diepe en ingrijpende manier kan worden gevoeld. Ik hoop dat ik zo nu en dan ook iemand kan zijn die de poort wagenwijd openzet voor mensen, iemand die in het leven staat als de apostel Paulus, die aan de christenen van Rome schrijft:

“Wat verlang ik ernaar u te ontmoeten en u te laten delen in een geestelijke gave, om u te sterken” (Romeinen 1, 11).

“Gij voelt u precies al wat beter vandaag hé,” merkte mijn moeder de volgende morgen met een lichte glimlach op en ze had, zoals zo vaak, gelijk.

Enzo is een (RK) Belgische theoloog met Italiaanse roots uit de Limburgse mijngemeente Genk.